Ik heb vorig jaar oktober een beslissing genomen: toch een jaar doorgaan, ondanks mijn knie blessure. Ondanks enkele fysieke ongemakken heb ik toch aan de zware qualificatie eisen van het NOC voldaan.
Ik voelde me fit genoeg om af te reizen naar Peking en deel te nemen aan de wedstrijd, mijn knie had me namelijk al een tijd niet meer gehinderd.
Mijn meerkamp begon goed met een evenaring van mijn pr op horden en 1.65 hoog (met mijn rechterbeen, terwijl ik vroeger altijd met links sprong).
Ook al viel kogel een beetje tegen, met 14.98 doe je goed mee in de meerkamp. Een 200m vanuit baan één is niet makkelijk en dus was 24.57 niet heel slecht.
Na de eerste dag zat ik er al behoorlijk doorheen. Mijn knieblessure heeft er voor gezorgd dat ik niet een volledig winterprogramma heb kunnen draaien. Dan is een zevenkamp zwaar werk.
Met ver had ik een goede poging, maar helaas was die ongeldig. Daarna kon ik de juiste techniek niet vinden.
Speer was weer een struikelblok. Mijn knie begaf het weer bij mijn laatste worp. Ik wilde hard blokkeren maar ik ging er dwars doorheen.
In de callroom heb ik met de dokter en de fysio een aantal test gedaan, maar ik was de controle helemaal kwijt en zakte steeds door mijn been. Uiteindelijk de pijnlijke beslissing genomen mijn Olympische meerkamp af te breken. Een vervelend besluit, maar het is niet anders.
Hoe nu verder? ik neem eerst een break. Even mijn hoofd op nul. Ik heb met de dokter besloten dat we daarna eerst een uitgebreide diagnose gaan stellen, waarbij mijn knie, maar ook mijn enkel wordt bekeken. Van daaruit werken we verder naar een herstelplan.
Hoe lang dit gaat duren? Geen idee, maar ik wil fysiek weer helemaal belastbaar zijn voordat ik weer voor de meerkamp ga trainen.
Heb ik gegokt en verloren? Ja ik heb gegokt, maar ik denk dat ik maar half verloren heb. Want uiteindelijk stond ik wel op de olympische Spelen, want betekent dat ik aan alle zware eisen heb voldaan. Helaas kon ik niet mee in de ereronde van de zevenkamsters.
Ik wil graag iedereen bedanken die me geholpen heeft dit jaar. Joe, Jean paul, Hans, Lloyd, Marita, Rick, Arnaud, Arjan Kokshoorn, Peter Vergouwen, Pappa en Mamma, mijn familie, Rudy, Jean en Alta. Ook wil ik Amiens UC bedanken voor het open stellen van hun trainings faciliteiten.
Last year I made a decision: I will not take a year off to let my knee heal, I will try to make it to the Olympics. Even though I had some physical problems, I still managed to qualify for the Games and in Holland that is hard work as they have a strict policy.
I felt fit enough to start the heptathlon as my knee hadn’t bothered me for while.
My heptathlon started with a pb. I ran the 100m hurdles in 13.52. At the high jump I jumped 1.65 which is a good result considering I was jumping of the other side.
I wasn;t really happy with my shot put, but with 14.98 I did well in the ranking. And the 200 was OK considering i was running in lane 1.
After day 1 I was pretty tired. Because o fmy knee injury I couldn’t do my whole winter programm, and then, heptathlon is hard work. After my fould in the long jump I couldn’t get the right feeling back. In the last throw in the javelin i wanted to block hard, but instead my knee gave in. back in the comined events rest room, I did some tests with the doctor and the physio. But because i couldn’t control my knee anymore, they said I couldn’t run. It was a painful decision, but it’s part of the game.
What to do now? I’m gonna have a break to empty my head. After that I will go through medical examination to see what is wrong and what needs to be done.
how long will this take? I have no idea, but I will only start training again after I am fully recovered.
Did I loose the gamble? I did gamble, but didn’t loose completely, as I made it to the Games.
I would like to say thanks to everybody who helped me through this year. Joe, Jean Paul, Hans, Lloyd, Marita, Rick, Arnaud, Dad and Mum, Rudy, my family, Jean and Alta. And I would lik eto say thanks to Amiens UC for letting me train in their facilities.
