Na een lange vlucht kwamen we in de middag van 25 augustus aan op schiphol. Het was fijn om mijn ouders weer te zien op het ontvangst feest in het Olympisch stadion. Ik heb iedereen best gemist, want zoals de meesten wel weten was ik in Peking zonder familie, Rudy en zelfs zonder coach (dat leg ik een andere keer nog wel eens uit).
‘S avonds was ik behoorlijk moe. Na een rekensommetje besloot ik dat dit niet zo gek was. Door het tijdsverschil was ik al bijna 24 uur wakker.
Dinsdag heb ik een leuk dagje gehad met mijn moeder (vader moest werken). Voorlopig zie ik ze niet meer want ik ben dinsdagavond meteen naar Frankrijk gereden. Ik ga nu eerst 2 weken rustig aan doen, daarna bijna 2 weken op vakantie. Pas na mijn vakantie kom ik weer terug naar Nederland om onderzoeken te laten doen. Dan start het herstelproces pas.
Het was ook fijn om Rudy weer te zien. Toen ik thuis kwam lag er een cadeautje klaar (ik was immers 18 augustus 25 geworden). Het is fijn om weer tussen mijn eigen spulletjes te zitten.
Mijn volgende bijdrage zal even op zich laten wachten. Pas na mijn vakantie, en zodra ik weet wat er gaat gebeuren zal ik weer wat gaan schrijven.
Ik heb vorig jaar oktober een beslissing genomen: toch een jaar doorgaan, ondanks mijn knie blessure. Ondanks enkele fysieke ongemakken heb ik toch aan de zware qualificatie eisen van het NOC voldaan.
Ik voelde me fit genoeg om af te reizen naar Peking en deel te nemen aan de wedstrijd, mijn knie had me namelijk al een tijd niet meer gehinderd.
Mijn meerkamp begon goed met een evenaring van mijn pr op horden en 1.65 hoog (met mijn rechterbeen, terwijl ik vroeger altijd met links sprong).
Ook al viel kogel een beetje tegen, met 14.98 doe je goed mee in de meerkamp. Een 200m vanuit baan één is niet makkelijk en dus was 24.57 niet heel slecht.
Na de eerste dag zat ik er al behoorlijk doorheen. Mijn knieblessure heeft er voor gezorgd dat ik niet een volledig winterprogramma heb kunnen draaien. Dan is een zevenkamp zwaar werk.
Met ver had ik een goede poging, maar helaas was die ongeldig. Daarna kon ik de juiste techniek niet vinden.
Speer was weer een struikelblok. Mijn knie begaf het weer bij mijn laatste worp. Ik wilde hard blokkeren maar ik ging er dwars doorheen.
In de callroom heb ik met de dokter en de fysio een aantal test gedaan, maar ik was de controle helemaal kwijt en zakte steeds door mijn been. Uiteindelijk de pijnlijke beslissing genomen mijn Olympische meerkamp af te breken. Een vervelend besluit, maar het is niet anders.
Hoe nu verder? ik neem eerst een break. Even mijn hoofd op nul. Ik heb met de dokter besloten dat we daarna eerst een uitgebreide diagnose gaan stellen, waarbij mijn knie, maar ook mijn enkel wordt bekeken. Van daaruit werken we verder naar een herstelplan.
Hoe lang dit gaat duren? Geen idee, maar ik wil fysiek weer helemaal belastbaar zijn voordat ik weer voor de meerkamp ga trainen.
Heb ik gegokt en verloren? Ja ik heb gegokt, maar ik denk dat ik maar half verloren heb. Want uiteindelijk stond ik wel op de olympische Spelen, want betekent dat ik aan alle zware eisen heb voldaan. Helaas kon ik niet mee in de ereronde van de zevenkamsters.
Ik wil graag iedereen bedanken die me geholpen heeft dit jaar. Joe, Jean paul, Hans, Lloyd, Marita, Rick, Arnaud, Arjan Kokshoorn, Peter Vergouwen, Pappa en Mamma, mijn familie, Rudy, Jean en Alta. Ook wil ik Amiens UC bedanken voor het open stellen van hun trainings faciliteiten.
Het is donderdag 08:30. en ik ben al 2.5 uur wakker. Ik ben de laatste dagen steeds een beetje vroeger op gestaan om te wennen aan de wedstrijddag. Omdat we om 09:00 moeten lopen, sta ik om 05:00 naast mijn bed.
Als je zo vroeg op staat duurt de dag wel lang, vooral omdat ik niet veel meer kan doen dan film kijken, lezen en eten. Ik zal vanmiddag nog wel een uurtje (of twee) gaan slapen.
Gister werden de startlijsten van de eerste dag bekend gemaakt. Ik zit in serie 1, baan 8 op horden. Op de 200 zit ik in baan 1 in de 5e serie. Ik ben wel tevreden met mijn loting (alhoewel baan 1 wel lastig is).
Ik bereid me voor op 2 lange dagen. Ik zit namelijk, zoals ik al zei, in de eerste serie van horden (09:00), maar in de laatste serie van de 200 (21:43). En ook dag 2 is lang.
Zo langzamerhand begint het een beetje te kriebelen, maar voel me toch ook wel ontspannen.
Inmiddels zitten we een paar dagen in het Olympisch dorp. Toen we hier aankwamen kwam het het echt met bakken tegelijk uit de lucht. Het accrediteren ging supersnel, daarna konden we naar het appartement. De appartementen bestaan uit een woonkamer, drie tweepersoonskamers and twee éénpersoonskamers. Ik lig op de kamer bij Jolanda. Verder zitten Marcel van der Westen, Gregory Sedoc, Rutger Smith, Epke Zonderland en zijn trainer (turnen) bij mij. Later komt Eugene er ook nog bij.
Het olympisch dorp is erg mooi. Ik heb echt het gevoel dat ik door een nieuwbouwwijk loop als ik door de straten loop. Het eten is goed verzorgd en ook de bussen rijden op tijd.
Gister ben ik voor het eerst op de inloopbaan geweest. Deze ligt naast het stadion. Helaas heb ik niet even in het stadion kunnen spieken, maar van buiten zag het er ook al indrukwekkend uit.
Dat zijn de eerste indrukken. Vanaf nu is het voor mij uitrusten en nog meer uitrusten.
Ik heb net mijn koffer en tas in gepakt. Over 1.5 uur vertrekken we naar Beijing en komen we terecht in de, op dit moment, grootste heksenketel van de wereld.
Mijn voorbereidende stage is goed verlopen. Ik heb een aantal goed trainingen gedaan en verder veel gerust, film gekeken en genikst.
Vrijdag hebben we met zijn allen de opening gekeken in de kamer van de fysio. Ik vond het een mooie show, maar de vlaggenparade duurde wel heel erg lang. Nadat Nederland geweest was ben ik voor de televisie in slaap gevallen (ik was toen alweer op mijn eigen kamer). Toen ik een uur later wakker werd hing er een man in de lucht die de vlam ging aansteken. Daarna heb ik de tv uitgezet en ben ik weer in slaap gevallen.
Mijn volgende stukje zal ik schrijven in het Olympisch dorp in Beijing. Hopelijk gaat het allemaal snel en hoeven we niet te veel te wachten.
Inmiddels zit ik al weer een paar dagen in Fukuoka en het bevalt hier goed. De sfeer is goed in de ploeg en iedereen heeft erg veel zin om af te reizen naar Peking. MAAR, eerst moeten er nog een paar trainingen afgewerkt worden.
Tot nu toe gaan de trainingen goed. Natuurlijk zit er wel eens een mindere dag(deel) tussen maar over het algemeen ben ik goed in vorm aan het komen.
Morgen (donderdag) heb ik lekker de hele dag vrij. Over het algemeen doe ik twee trainingen per dag, maar train ik één onderdeel per keer. Het is allemaal een hoge kwaliteit en heel weinig omvang. Zo heb ik vanmiddag een 200 vliegend getest (die ook nog eens heel goed ging) en vande week een maximum getest (ik ben nog nooit zo sterk geweest zo kort op een wedstrijd). Hopelijk kan ik dit allemaal, samen met een flinke hoeveelheid adrenaline, omzetten in goede prestaties op de Spelen.
Maar first things first…. de laatste trainingen, en veel rusten.
3 jaar geleden zei Caroline (Oldenburg, een goede vriendin van mij) dat als ik me zou plaatsen voor de Spelen dat ik een piercing van haar zou krijgen met de Olympische ringen. Deze zijn volgens mij nergens te koop, maar Carolientje is goudsmid dus ging ze er zelf één maken zei ze.
Ik zie Carolien niet zo heel veel meer omdat ik veel in Frankrijk ben, of in een andere land voor wedstrijden of trainingen. Dus we hebben het er ook al heel lang niet over gehad.
Vrijdag hadden mijn ouders me naar Schiphol gebracht en toen ik bij het verzamelpunt kwam stond Carolien er, met een kadootje. Ze heeft er dagen gewerkt, maar het resultaat is fantastisch. Carolien, super bedankt, je bent TOP.
De reis naar fukuoka was lang en vermoeiend. Eerst 11 uur naar Osaka, daarna moesten we 4 uur wachten in Osaka om vervolgens in 50min naar Fukuoka te vliegen.
Het hotel is fantastisch. Ik heb een kamer voor mezelf met uitzicht op de stad en het strand. Het eten is goed verzorgd.
Gister ben ik voor het eerst op de baan geweest. Beetje losgelopen, gerekt en wat loopscholing gedaan. ’S middags weer terug om wat mobiliteit te doen.
Ik was de eerste nacht om 21:00 in slaap gevallen en ik lag om half 7 klaarwakker in mijn bed. Ik ben gelukkig niet heel moe (alleen een beetje van de reis).
De mensen in Japan zijn ontzettend vriendelijk. Ze willen allemaal weten waar je vandaan komt en wat voor sport je doet.
Ik zal proberen regelmatig iets te schrijven over mijn belevenissen hier en in Peking.
Laatste reactie