Onderzoeken en BeslissingenScans and decisions

Het is een tijd geleden dat ik iets heb geschreven, maar dat had ik al gezegd. Ik heb de afgelopen weken eens goed vakantie gehouden, wat betekent dat ik niet op de atletiekbaan ben geweest, veel gegeten en gedronken heb, op vakantie ben geweest (naar Sicilie) en goed heb uitgerust.

Vorige week maandag reed ik weer naar Nederland. De dag erna ben ik samen met mijn broer naar Ede gereden om de onderzoeken te starten, onder leiding van Peter Vergouwen. Voordat we naar Ede gingen heb ik mijn Olympische auto ingeleverd. Het NOC geeft alleen A-status aan diegene die in de top-8 zijn geeindigd in Peking. Voor mij dus geen A-status meer en dus ook geen auto.

Het was een lange dag in de Gelderse Vallei. We waren er om 14:00u en om 19:30 gingen we pas weer weg. Eerst werden er foto’s gemaakt van mijn verstandskiezen. Met het advies: “die moeten er echt uit” ging ik daar weg. Dankzij de fantastische medewerking van de artsen kon ik donderdag al terug komen om mijn twee bovenste kiezen eruit te laten halen (om vervolgens een week als hamster door het leven te gaan).
Na de foto’s door naar Dr Vergouwen. Hij heeft eerst manueel onderzoek gedaan, daarna werden er rontgenfoto’s en een MRI van mijn knie en enkel gemaakt en uiteindelijk ook nog een echo van mijn knie.
Toen was het wachten op de uitslag. “durt lang hé” zegt mijn broer, gevolgd door “is niet goed denk ik”.
Ik ben superblij dat De Gelderse Vallei zo snel klaar staat voor sporters, waardoor ik alle scans kon doen, maar ook meteen uitslag kreeg. Helaas was die uitslag niet waar ik op had gehoopt, maar wel wat ik had verwacht.

Mijn kniepees onsteking is door mijn keuze om toch het Olympische jaar te doen, erger geworden. Dat zou mede kunnen komen door mijn ongelukkige speerworp tijdens de Spelen.
Ik kwam voor twee keuzes te staan: 1) opereren, waarvan de kans dat ik na de operatie klachtenvrij kan topsporten ongeveer 50% is, 2) een jaar revalideren, waarbij ik onder leiding van een fysio zal revalideren. Ik mag dan niet springen en werpen, maar wel hardlopen. De meeste topsporters zijn zo van hun patella-tendinitis afgekomen.

Ik kies voor laatste. Dit betekent dat de kans dat ik dit jaar een meerkamp zal gaan doen nihil is. Als de kniepees zich goed herstelt zal ik wel nog wedstrijden doen op looponderdelen.
Ik heb voor deze optie gekozen omdat ik denk dat ik nog jong genoeg ben om er een jaar uit te gaan om volledig te herstellen en ik de operatie een te risicovolle onderneming vond.

Het is een tegenvaller, maar niet geheel onverwacht. Ik weet zeker dat ik hier sterker uit kom. Ik wil mijn knie de tijd geven om zich volledig te herstellen.
Samen met dokter en fysiotherapeuten zal ik een lange weg gaan bewandelen waarbij ik heel geduldig zal moeten zijn.

WISH ME LUCK!!

It has been a while since I wrote something, but that was foreseen. Since Beijing I haven’t trained and took my time to rest, eat and drink and go on a holiday (Sicily). I am well rested now.

Last week monday I drove to Holland to get all the examinations done in Hospital De Gelderse Vallei, and I would like to thank all the doctors there for their quick and good care. The examination were on tuesday. Before I went there I drove to Leusden to drop off my Olympic car. The NOC only gives those who finished top-8 in Beijing a A-Status (professional Status, with Salasry and a car). And I didn’t finish.
It was a long day in the hospital (my brother, Jeroen, came with me). We arrived at 2pm and left at 7.30pm. First they made a X-ray of my jaw. I had some pains and it turned out my wisdom teeth had to be extracted (I came back on thursday to get it done. And I have been looking like a hamster ever since). After that Dr Vergouwen did some manual test, they made an X-ray and MRI of my left knee and right ankle, followed by an echography of my knee.
The results came really quickly. And although it wasn’t the result I was hoping for, I was happy I knew where I was at.
The scans showed that my patella-tendinitis has gone worse (I did chose to go for the OG year, and my little accident in Beijing made it worse). It means I have two choices: 1) get operated, with a chance of 50% that I will be painfree afterwards, 2) take a year to rehabilitate, physiotherapy and exercise, no jumping and no throwing. If I can run painfree I can run.

I choose the second option which means that it’s almost sure I will not compete in a heptathlon in 2009. If my knee recovers well I will do competitions in running events.
The reason I will follow this route is that I think I’m young enough to take a year to recover and come back stronger. On top of that: I think the chances of a succesfull operation are too small.

I did expect a result like this, but it is still hard to swallow. I am sure I will get back stronger and I will give my knee time to fully recover. It will be a long road and I need to be very patient.

WISH ME LUCK!!