Laurien Hoos – 7 kampster

In 2005 werd Laurien Hoos Europees Kampioen onder 23 jaar op de 7-kamp. Zij deed dat met een nieuw kampioensschapsrecord van 6291 punten.

Tijdens de Wereldkampioenschappen in Helsinki in datzelfde jaar raakte zij geblesseerd aan haar knie. Toen ze in april 2006 ook nog eens in een greppeltje stapte en haar enkelbanden scheurde was het seizoen 2006 voorbij. In september 2006 volgde een operatie aan dezelfde enkel en sindsdien werkt Laurien aan haar terugkeer.

Na een aantal wedstrijden in het voorseizoen van 2007, maakte zij haar definitieve come-back tijdens de Hypomeeting in Götzis. Zij scoorde daar 6061 punten, genoeg voor kwalificatie voor het WereldKampioenschap in Osaka.
Dit leek genoeg voor uitzending, maar in het laatste weekend van de kwalificatie-periode ging er een 3e Nederlandse atlete Laurien voorbij. Het was een luxeprobleem die de atletiekunie nog niet eerder had gehad. Aangezien er maar drie startplaatsen waren, bleef Laurien in augustus 2007 thuis.

Zij ging echter niet voor de televisie zitten, maar deed mee aan een Internationale zevenkamp in Woerden, Nederland. Ze won deze wedstrijd met een puntentotaal van 6199. Dit was genoeg voor een nominatie voor de Olympische Spelen van Beijing.

Uiteraard begon haar verhaal niet bij de Europese Kampioenschappen onder 23. Laten we bij het begin beginnen.

Laurien Hoos werd geboren op 18 augustus 1983 in Beverwijk. Haar ouders Paul Hoos en Lydia Hoos-van der Werff kregen in totaal drie kinderen: Jeroen (11 juni 1979), Laurien en Lisanne (2 juli 1987).
Laurien komt uit een atletiekfamilie. Bijna iedereen uit de familie van haar moeders kant deed en/of doet aan atletiek. Laurien stond dus al regelmatig op de atletiekbaan toen ze nog een klein meisje was.
Toen ze 6 jaar was en haar zwemdiploma had gehaald mocht ze er eindelijk op. Ze trainde 2x per week bij de pupillengroep van atletiekvereniging Hera, nog steeds haar club.

Sinds ze begonnen is met atletiek heeft ze veel trainers gehad. Bij de pupillen schoof je iedere categorie automatische naar een andere trainer. Begonnen bij Cees en Sonja Hulshof en via Henny Winkel en Ab Oorthuis (en weer bij Cees en Sonja), naar Lidy Kuys gegaan.
In die tijd (inmiddels D-junior) begon ze ook met 2 specialisatietrainingen. Eén keer in de twee weken werpen bij Hans Arnhard (nog steeds haar werpcoach) en één keer per twee weken hordenlopen bij Peter Winkel (deze trainer heeft haar 10 jaar begeleid op de zevenkamp, tot en met augustus 2004).

Door de jaren werden de trainingen uitgebouwd en geintensiveerd met als resultaat een uitnodiging voor de nationale meerkampselectie (eind 1997).
Na een aantal junioren interlands, kreeg Laurien in 2001 haar eerste uitnodiging voor een internationale senioren wedstrijd: de Europa Cup meerkamp in he Oostenrijkse Ried.
Ze haalde daar de limiet voor de Europese Junioren kampioenschappen, maar helaas waren er twee beter en er waren maar twee startbewijzen.

In 2002 volgde de Wereld Junioren Kampioenschappen in Kingston, Jamaica. Na een goede eerste dag (4e plaats), kon ze na 3 ongeldige pogingen haar spullen pakken: een goede klassering was kansloos.
Het was niet de eerste keer dat ze 3x fout sprong (Europa Cup meerkamp 2002) en ook niet de laatste keer (Nderlands Kampioenschap 2003). Ondanks alles werd ze toch opgesteld voor de Europa Cup meerkamp in 2003 in Tallinn.
Hier rekende ze af met haar frustraties en haalde de limiet voor de Europese Kampioenschappen voor atleten tot 23 jaar. Met 5592 punten verbrak ze haar pr met 180 punten en haalde ze tijdens dat EK<23 een 7e plaats.

Na die zomer begon ze met verspringtrainingen bij Arno Mul. Arno heeft haar begeleidt tot en met september 2007. Eerst alleen voor ver en later ook met hoog en horden.

In 2004 waren er geen grote toernooien voor Laurien. Wel werd ze beste Nederlandse tijdens de Europa Cup meerkamp in Hengelo en verbeterde ze haar pr tot 5631 punten.

Aan het eind van dat jaar namen zij en haar coach Peter Winkel de beslissing dat hun samenwerking ten einde liep omdat de grote progressie uitbleef. Laurien zocht en vond een andere begeleidingsteam.
Sindsdien traint ze onder leiding van Joseph Sweeney. Hans is nog altijd haar werpcoach. De samenwerking met Arno bleef ook doorgaan.

De trainingen van de winter 2004/2005 werden als zwaar beschreven, de intensiteit was behoorlijk opgeschroefd. Een spannende tijd brak aan: zou het allemaal werken?

Het antwoord kwam al snel: tijdens de 5-landen meerkampinterland in Clermond-Ferrand in februari 2005 scoorde Laurien op 4 van de 5 onderdelen een record en verpulverde haar vijfkamprecord met 300 punten. Met die score werd ze uitgenodigd voor de Europese indoor kampioenschappen in Madrid, waar ze 10e werd.
Tijdens de EK-indoor werd ze uitgenodigd voor de hypomeeting in Gotzis, waar ze in Mei aan de start stond. Met een pr van 5631 stond ze ver van alle wereldtoppers af, maar daar kwam in dat weekend verandering in.
Ze verbeterde haar PR met 583punten tot 6214 punten en scoorde daarmee beter dan het Nederlandse record. In diezelfde wedstrijd scoorde Karin Ruckstuhl meer punten en dus stond Laurien nu 2e op de allertijden lijst.
In 2004 stond ze 97e op de wereld ranglijst, na Gotzis stond ze 9e en was ze meteen favoriet voor de titel op de Europese Kampioenschappen tot 23 jaar in Erfurt.

In Erfurt maakte ze haar favorietenrol waar en met 6291 punten won ze niet alleen goud, ze verbrak ook het kampioenschapsrecord en het Nederlands record tot 23 jaar.
Omdat ze in Gotzis ook de limiet voor de Wereld Kampioenschappen in Helsinki had gehaald, werd dat haar laatste toernooi van 2005.
Dit liep echter anders af dan ze had gehoopt. Na een goede hordenrace raakte ze tijdens het hoogspringen geblesseerd en moest ze op krukken het strijdtoneel verlaten.
Een andere einde dan verwacht, maar dat hoort bij topsport.

De blessure in Helsinki was echter een opmaat voor diverse lichamelijke tegenslagen. In januari 2006 scheurde ze haar quadricep en in april 2006 stond ze in een greppeltje waardoor ze drie enkelbanden afscheurde. Dit was het einde van 2006.
In 2007 wilde ze een comeback maken in Gotzis. Dit was immers de wedstrijd waar ze 2 jaar eerder haar doorbraak had gemaakt. Een vervelende bronchitis en sinusitis gooide echter roet in het eten en met 6061 punten haalde Laurien niet de score die ze wilde halen.

Zoals hierboven al gezegd was de score van Gotzis niet genoeg voor de WK en deed Laurien uiteindelijk succesvol mee aan de Internationale meerkamp in Woerden.

Eind 2007 heeft Laurien besloten meer te gaan trainen in Frankrijk en samen te gaan wonen met haar Franse vriend Rudy Bourguignon. Ze hebben inmiddels een huis gekocht in Amiens, Picardie. Ondanks deze verhuizing zal Laurien nog regelmatig haar gezicht laten zien in Nederland, omdat ze blijft trainen bij Hans Arnhard. De praktijk wijst uit dat het ongeveer 50-50 is.
De samenwerking met Arno Mul kwam op zijn einde. Laurien moeten leren hoogspringen met haar andere been en vanwege haar verblijf in Frankrijk heeft ze de keuze gemaakt dit te gaan leren bij Jean Paul Bourdon.